Τζών Μπάρνγουελ

Τζών Μπάρνγουελ (John Barnwell) – 1983

Το καλοκαίρι του 1983, ακόμη μία διοικητική αλλαγή φέρνει στον προεδρικό θώκο της ΑΕΚ τον Ελληνοαυστραλό επιχειρηματία Τέρρυ Παναγίδη. Ο Παναγίδης είναι θιασώτης του βρετανικού ποδοσφαίρου και κάπως έτσι ενώνονται οι δρόμοι της Ένωσης με τον Τζών Μπάρνγουελ. Ο γεννημένος το 1938 Εγγλέζος, καταφθάνει στην Ελλάδα στη δύση της μάλλον μέτριας καριέρας του ως προπονητής και μετά από ένα ανατριχιαστικό τροχαίο ατύχημα, για το οποίο χρειάστηκε να υποβληθεί σε εγχείρηση στο κεφάλι. Ο Μπάρνγουελ φέρνει μαζί του και τους Λάνγκλεϋ και Ρος, η ΑΕΚ όμως δεν απογειώθηκε ποτέ στα χέρια του, αφού ουδέποτε απέκτησε αγωνιστικό προσανατολισμό. Ο ίδιος δεν προσαρμόστηκε ποτέ, δεν γύμνασε σωστά τους ποδοσφαιριστές του και τα αποτελέσματα φάνηκαν πολύ γρήγορα στο χορτάρι: Η ΑΕΚ τη δωδέκατη αγωνιστική, όταν και ο Βρετανός απολύθηκε από τον Παναγίδη, είχε μόλις 5 νίκες (η αλήθεια είναι με εμφατικά σκορ) καμία όμως μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Η εντός έδρας ήττα από τον Ηρακλή του Βασίλη Χατζηπαναγή, ξεχείλισε το ποτήρι και ο Μπάρνγουελ απολύθηκε χωρίς να λείψει σε κανέναν. Το ρεκόρ του στον πάγκο της ΑΕΚ είναι το μίζερο 5-2-5 με δύο ήττες στα 2 ντέρμπι που πρόλαβε να κοουτσάρει (ήττες σε Τούμπα και Καραϊσκάκης, αμφότερες με 1-0).
Ο Τζών Μπάρνγουελ υπήρξε ένας μέτριος ποδοσφαιριστής με θητεία σε Άρσεναλ και Νόττιγχαμ Φόρεστ προτού ξεκινήσει να ασχολείται με την προπονητική. Το 1977 ξεκίνησε την καριέρα του από τον πάγκο της Πήτερμπρο και την επόμενη σεζόν προσλαμβάνεται από τους Γουλβς. Το peak της καριέρας του παραμένει μέχρι σήμερα η κατάκτηση του Λήγκ-Καπ με τους Γουώντερερς το 1980 και ο ημιτελικός στο Κύπελλο Αγγλίας ένα χρόνο πριν. Στους Γουλβς παρέμεινε μέχρι το 1982 όταν και παραιτήθηκε και ακολούθως ταξίδεψε στη Σαουδική Αραβία, στην ΑΕΚ και έκανε σύντομα περάσματα από τους πάγκους της Νοττς Κάουντι, της Γουόλσωλ, της Νορθχάμπτον και της Γκράνθαμ, χωρίς κάτι το αξιοσημείωτο. Ενεργό συνδικαλιστικό όργανο του συλλόγου των Βρετανών προπονητών, ενασχόληση που τον έφερε ακόμη και στην τιμητική θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου του Συλλόγου, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Σήμερα, είναι επίτιμος αντιπρόεδρος του Συλλόγου Βρετανών προπονητών και πιθανώς να έχει ξεχάσει και ο ίδιος ότι κάποτε πάτησε το χορτάρι της Νέας Φιλαδέλφειας.