Ματίας Χεσούς Αλμέυδα (Matías Jesús Almeyda) – 2022/25

Ο Ματίας Χεσούς Αλμέυδα είναι παλαίμαχος Αργεντινός ποδοσφαιριστής καθώς και νυν προπονητής. Ως τεχνικός της ΑΕΚ, συνέδεσε το όνομά του με το Νταμπλ του 2022-23 στην ιστορική χρονιά της επιστροφής της στη Νέα Φιλαδέλφεια, καθώς και πρώτη της στο νεόκτιστο Στάδιο «Αγία Σοφία».

Ο ποδοσφαιριστής

Ο Ματίας Αλμέυδα γεννήθηκε στις 21 Δεκέμβρη 1973 στην πόλη Ασούλ της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο από μικρός, έκανε τα πρώτα του βήματα στους συλλόγους της γενέτειρας του, Αλούμνι και Σεμέντο Αρμάδο, ενώ σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ρίβερ Πλέιτ. Εκεί, λόγω του κοντού κουρέματός του, απέκτησε το προσωνύμιο «Πελάδο» που στην αργεντίνικη αργκό σημαίνει «καραφλός» ή «γουλί», το οποίο τον συνόδευσε σε όλη τη ζωή και την καριέρα του. Η εξέλιξή του υπήρξε ταχύτατη και το 1992 έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ. Καθιερώθηκε στη θέση του αμυντικού χαφ και αποτέλεσε βασικό στέλεχος μίας σπουδαίας γενιάς ποδοσφαιριστών, αγωνιζόμενος δίπλα σε παίκτες όπως οι Φραντσεσκόλι, Μπατιστούτα, Κρέσπο και Γκαγιάρδο. Με τους «Μιγιονάριος» κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Αργεντινής (1993, 1994, 1996) καθώς και το Κόπα Λιμπερταδόρες του 1996.

Την ίδια χρονιά αρνήθηκε πρόταση της Ρεάλ Μαδρίτης, τηρώντας τη συμφωνία του με τη Σεβίγια. Μετά από μία σεζόν στην Ανδαλουσία, με συμπαίκτη τον Βασίλη Τσιάρτα, μεταγράφηκε στη Λάτσιο, όπου γνώρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του και αναδείχθηκε σε αγαπημένο ποδοσφαιριστή της εξέδρας. Οι τιφόζι της Λάτσιο έφθασαν να δημιουργήσουν πανό στο οποίο αναγραφόταν: «Undimi Almeyda», «Έντεκα Αλμέυδα», παρακινώντας τους συμπαίκτες του να παίξουν και εκείνοι με την αυταπάρνηση του «μονομάχου» όπως τον αποκαλούσαν. Με τους «Λατσιάλι» κατέκτησε το Κύπελλο και το Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας το 1998, το Κύπελλο Κυπελλούχων και το Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης το 1999, καθώς και το νταμπλ της περιόδου 1999-00. Το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο «Guerin d’Oro» ως κορυφαίος ποδοσφαιριστής του Καμπιονάτο.

Ακολούθησε μια διετία στην Πάρμα, με την οποία κέρδισε ένα Κύπελλο Ιταλίας, ενώ από το 2002 έως το 2004 φόρεσε τη φανέλα της Ίντερ. Στο Μιλάνο, όμως, ένας σοβαρός τραυματισμός καθώς και η πίεση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου τον οδήγησαν σε κατάθλιψη, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και εξάρτηση από αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Όπως ανέφερε αργότερα, το ποδόσφαιρο είχε πάψει να του δίνει ζωή και είχε αρχίσει να του την παίρνει. Μετά από σύντομες θητείες στην Μπρέσια και την Κίλμες από το Μπούενος Άιρες, το 2005 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Παρόλα αυτά συνέχισε να συμμετέχει περιστασιακά σε αγώνες επίδειξης showbol, εκπροσωπώντας την Αργεντινή μαζί με το παιδικό του ίνδαλμα και φίλο του πλέον Ντιέγκο Μαραντόνα.

Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής του ακολούθησε μακριά από τα γήπεδα. Τότε έφθασε μια ανάσα από τον θάνατο, όταν έπειτα από υπερκατανάλωση αλκοόλ, έπεσε σε αιθυλικό κώμα, γεγονός που τον ανάγκασε να επανεξετάσει τη ζωή του. Καθοριστική υπήρξε λίγα χρόνια αργότερα μια ζωγραφιά της μικρής του κόρης Σοφίας, η οποία τον ώθησε να ξεκινήσει συστηματική ψυχοθεραπεία και να αντιμετωπίσει τους προσωπικούς του δαίμονες. Ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια επανόδου στην ενεργό δράση για λογαριασμό της νορβηγικής Λυν δύο χρόνια νωρίτερα, το 2009 επέστρεψε αρχικά στην ταπεινή Ατλέτικο Φένιξ της τέταρτης κατηγορίας και στη συνέχεια πραγματοποίησε μία εντυπωσιακή επιστροφή στη Ρίβερ Πλέιτ, την ομάδα που τον ανέδειξε. Εκεί ολοκλήρωσε οριστικά την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2011, σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές της ιστορίας του συλλόγου. Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της δεύτερης θητείας του ξεχωρίζει το φιλί στο έμβλημα των «Μιγιονάριος» μέσα στη «Μπομπονέρα», κατά τη διάρκεια ενός Σούπερ Κλάσικο απέναντι στην Μπόκα Τζούνιορς.

Ο Αλμέυδα φόρεσε επίσης τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής σε 31 επίσημους αγώνες, σκοράροντας μία φορά απέναντι στη Βραζιλία. Ο «Πελάδο» έκανε συχνά τη «βρώμικη δουλειά» του αμυντικού χαφ, συνθέτοντας κατά καιρούς ένα απροσπέλαστο δίδυμο στον χώρο του κέντρου πότε με τον Ντιέγκο Σιμεόνε και πότε με τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν. Υπήρξε βασικό μέλος της ομάδας που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, ενώ συμμετείχε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998 και του 2002. Στη Γαλλία το 1998 πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, με κορυφαία εκείνη απέναντι στην Αγγλία, συμβάλλοντας στην πορεία της «Αλμπισελέστε» μέχρι τα προημιτελικά της διοργάνωσης.

Ο προπονητής

Τον Ιούνιο του 2011 όταν η Ρίβερ Πλέιτ υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, ο Ματίας Αλμέυδα κρέμασε οριστικά πλέον τα παπούτσια του. Τότε, σαν πιστός στρατιώτης της, και ενώ κανείς δεν επιθυμούσε να αναλάβει την τεχνική της ηγεσία, βγήκε μπροστά και ζήτησε να καθίσει στον πάγκο της, επιθυμία που έγινε δεκτή από τη διοίκηση της. Ένα χρόνο αργότερα η Ρίβερ είχε επιστρέψει εκεί που ανήκε, στην Πριμέρα Ντιβισιόν της Αργεντινής. Σε αυτήν όμως η Ρίβερ δεν φάνηκε να βρίσκει τα πατήματα της και ο πρόεδρος των «Μιγιονάριος», Ντανιέλ Πασαρέλα, αποφάσισε την απομάκρυνση του στα τέλη Νοέμβρη του 2012. Λίγους μήνες αργότερα ο «Πελάδο» προσελήφθη από τη Μπάνφιλντ, ομάδα του ευρύτερου Μπουένος Άιρες, την οποία επίσης οδήγησε στην άνοδο στην Πριμέρα, το 2014.

Ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 2015 αποφάσισε να αποχωρήσει και να αναζητήσει την τύχη του στο Μεξικό, στην ιστορική ομάδα της Γκουανταλαχάρα η οποία όμως βρισκόταν σε χρόνια κρίση. Ο Ματίας Αλμέυδα, ο οποίος είχε μελετήσει για χρόνια την ιαπωνική κουλτούρα των Σαμουράι, προσπάθησε για πρώτη φορά να ηγηθεί της ομάδας όχι με αυταρχικό τρόπο αλλά εμπνέοντας στους παίκτες του τις αρχές της αυτοκυριαρχίας και της αυτοπειθαρχίας, που απορρέουν από τον κώδικα τιμής Μπουσίντο ή «Δρόμο του Πολεμιστή». Τότε ο «Πελάδο» απέκτησε και το δεύτερο σχεδόν θρησκευτικό παρατσούκλι του: «Ελ Παστόρ», «ο ποιμένας». Οι επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν, αφού τον Νοέμβρη του 2015 οδήγησε την «Τσίβας» στην κατάκτηση του Κυπέλλου Απερτούρα, και τον Αύγουστο του 2016 σε αυτήν του Σούπερ Κυπέλλου. Ένα χρόνο αργότερα οδήγησε την ομάδα της Γκουανταλαχάρα στο 12ο Πρωτάθλημα της ιστορίας της, έντεκα χρόνια μετά από το τελευταίο της, καθώς και στο Κύπελλο Κλαουσούρα, κάνοντας έτσι το Νταμπλ. Την άνοιξη του 2018 έφθασε στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του στην «Τσίβας», οδηγώντας την στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ Βορείου και Κεντρικής Αμερικής, επιτυχία που της έδωσε και το εισιτήριο για το Μουντιάλ των Συλλόγων που θα διοργάνωναν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τον Δεκέμβρη. Η επιθυμία του όμως να βρεθεί σε αυτή τη διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε, αφού τον Ιούνη αποχώρησε κοινή συναινέσει από την Γκουανταλαχάρα λόγω ασυμβίβαστων διαφωνιών με τη διοίκηση. Τον Οκτώβρη του 2018 ανακοινώθηκε η πρόσληψη του από την καλιφορνέζικη Σαν Χοσέ, που συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Major League Soccer των Η.Π.Α. Στα τέσσερα χρόνια που κάθισε στον πάγκο των «Earthquakes» ο «Πελάδο» δεν μπόρεσε να τους οδηγήσει σε κάποια διάκριση. Άφησε όμως το στίγμα του συμβάλλοντας στην ανάδειξη κάποιων ταλαντούχων παικτών όπως ο συμπατριώτης του Κριστιάν Εσπινόσα.

Ο Πελάδο στην ΑΕΚ

Την άνοιξη του 2022, η μοίρα στην οποία τόσο πιστεύει ο Ματίας Αλμέυδα τον έφερε στην Ελλάδα και στον δρόμο της ΑΕΚ, η οποία όπως και η «Τσίβας» στο Μεξικό πριν την αναλάβει, διένυε μία παρατεταμένη περίοδο κρίσης, με συχνές αλλαγές προπονητών και μένοντας σχεδόν κάθε χρόνο μακριά ακόμα και από τη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος. Φωτεινή εξαίρεση η πρωταθληματική χρονιά 2017-18. Ταυτόχρονα όμως η ολοκλήρωση της κατασκευής του Σταδίου «Αγία Σοφία», καθώς και η διαφαινόμενη επιστροφή της Ένωσης στην ιστορική της έδρα στη Νέα Φιλαδέλφεια είχαν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στον Ενωσίτικο κόσμο. Κάτω από αυτές τις συγκυρίες η ΑΕΚ του Δημήτρη Μελισσανίδη, έπειτα από εισήγηση του εκτελεστικού διευθυντή της ΠΑΕ Γιάννη Παπαδημητρίου, πήρε το ρίσκο να κάνει πρόταση στον Ματίας Αλμέυδα, έναν προπονητή που παρά τις διακρίσεις του στην αμερικάνικη ήπειρο δεν είχε καθίσει ποτέ σε πάγκο ευρωπαϊκής ομάδας. Ο «Πελάδο» άδραξε την ευκαιρία, προαισθανόμενος όπως εκμυστηρεύθηκε στους στενούς του συνεργάτες, την επιτυχία. Πιστός σε αυτούς, συμφώνησε με τη διοίκηση του Δικεφάλου, με απαράβατο όρο να τους φέρει όλους μαζί του. Το εξαμελές τεχνικό του τιμ, αποτελούσαν μεταξύ άλλων ο βοηθός και «δεξί του χέρι» Ομάρ Σαρίφ, ο γυμναστής και θιασώτης της επίπονης προπόνησης Γκίντο Μπονίνι καθώς και ο προπονητής τερματοφυλάκων και παλαίμαχος «Αρκέρο» της Εθνικής Αργεντινής, Κάρλος Ρόα, γνωστός και ως «Λα Λετσούγα», «το μαρούλι», λόγω της φυτοφαγικής του δίαιτας. Ο τελευταίος ήταν επίσης γνωστός για τις θρησκευτικές του αναζητήσεις. Ο «Πελάδο» υπέγραψε, και μαζί με τη “συμμορία του”, όπως τους χαρακτήρισε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Δημήτρης Μελισανίδης, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.

Έτσι, το καλοκαίρι του 2022, στην τεχνική ηγεσία του Δικεφάλου βρισκόταν πλέον ένας… «κανονικός» προπονητής, μακριά από τους πειραματισμούς και τα «λαχεία» των προηγουμένων ετών, ο οποίος έχοντας συμφωνήσει από τον Μάιο είχε όλη την άνεση χρόνου να σχεδιάσει απερίσπαστος την ομάδα. Τα «κλειδιά» της ομάδας δόθηκαν αποκλειστικά στον «Πελάδο» ενώ η διοίκηση Μελισσανίδη στάθηκε στο πλευρό του φέρνοντας κάποιους πολύ καλούς ποδοσφαιριστές. Μεταξύ αυτών, ως δανεικός από τη Θέλτα Bίγκο, ο Μεξικανός μέσος Ορμπελίν Πινέδα, ο οποίος ήταν διακαής πόθος του Αλμέυδα, αφού αποτελούσε ποδοσφαιρικό πνευματικό του παιδί από τη θητεία του στην «Τσίβας».

Το Νταμπλ έπειτα από 45 χρόνια

Παρόλα αυτά η σεζόν 2022-23 ξεκίνησε μάλλον μέτρια και υποτονικά για την ΑΕΚ του Ματίας Αλμέυδα, με δύο ήττες στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές. Τότε ο Αργεντινός τεχνικός ακολούθησε για πρώτη φορά στην ομάδα μία από τις αρχές της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας, η οποία συνοψίζεται στη φράση: «Δεν χάνουμε ποτέ, ή νικάμε ή μαθαίνουμε». Και πράγματι, ο «Πελάδο» έμαθε από τα πρώτα στραβοπατήματα, και συνειδητοποιώντας την ανάγκη κάποιων αλλαγών «πλεύσης», ενήργησε άμεσα και αποφασιστικά καταφέρνοντας να βγάλει την ομάδα πιο δυνατή και πιο έτοιμη γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Σύντομα η Ένωση ξεκίνησε να δείχνει σημάδια ότι αυτό που ετοίμαζε ο Αργεντίνος ήταν κάτι εντυπωσιακό και πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Αγώνα με αγώνα η ομάδα «συνέθετε» στο χορτάρι όλο και περισσότερο αυτό που ζητούσε ο «Πελάδο». Ένα παιχνίδι κυριαρχίας στο τερέν, με ασφυκτική πίεση στον αντίπαλο σε όλο το μήκος και πλάτος του γηπέδου και άμεσες ανακτήσεις της κατοχής όποτε η μπάλα χανόταν. Η ΑΕΚ επιβαλλόταν δεσποτικά στο γήπεδο πιάνοντας «από τον λαιμό» την εκάστοτε ομάδα που βρισκόταν απέναντι της. Ανεξαρτήτως της δυναμικότητας και των δυνατοτήτων του αντιπάλου. Με σεβασμό για τον αντίπαλο, που στη γλώσσα του «Πελάδο» σήμαινε: «χωρίς οίκτο και έλεος». Μια εικόνα τόσο «ξένη» με την ελληνική πραγματικότητα που αιφνιδίασε τους αντιπάλους, αναγκάζοντας τους σε προσαρμογή τακτικής και παιχνιδιού προκειμένου να ανταπεξέλθουν και να αντιμετωπίσουν την πίεση του Δικεφάλου, ακόμη και αγωνιζόμενοι στη δική τους έδρα. Σε αυτό βοήθησαν και οι συγκυρίες αφού από τα τέλη Σεπτέμβρη 2022 είχε «βρεθεί» και η κατάλληλη «σκηνή» για να παιχτεί το «έργο» που σκηνοθετούσε ο «δημιουργός» της νέας ΑΕΚ, Ματίας Αλμέυδα: το νεόκτιστο Στάδιο «Αγία Σοφία». Το τέλος της κανονικής διάρκειας τη βρήκε στη δεύτερη θέση μόλις δύο βαθμούς πίσω από τον Παναθηναϊκό, που ένιωθε πλέον καυτή την ανάσα της «αγέλης» του Ματίας Αλμέυδα. Και πράγματι στα πλέι-οφ, αυτή η «αγέλη» μπήκε με «σπασμένα φρένα» και ισοπέδωσε τους πάντες και τα πάντα, παραμένοντας αήττητη και κατακτώντας θριαμβευτικά το Πρωτάθλημα στη «μεθυσμένη πολιτεία» της «Αγίας Σοφίας», με το όνομα του Αλμέυδα να έχει πλέον γίνει σύνθημα στα χείλη των οπαδών του Δικεφάλου.

Η «αγέλη» όμως του «Πελάδο» δεν μπορούσε να αρκεστεί στο Πρωτάθλημα και όπως ήταν φυσικό κυνήγησε και το Κύπελλο. Στα ημιτελικά της διοργάνωσης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στην «Αγιά Σοφιά», ο Ματίας Αλμέυδα έμεινε πιστός στην τακτική και στο δόγμα του περί «ενδεκάδας Κυπέλλου» και παρά τη θεωρητική δυσκολία του ματς έδωσε φανέλα βασικού σε αρκετούς αναπληρωματικούς. Αρκετοί φίλοι του Δικεφάλου, εξέφρασαν έντονη δυσπιστία για τη σύνθεση της ομάδας, αλλά ο «Πελάδο» μετά τη θριαμβευτική επικράτηση με 3-0 είχε πλέον κάθε δικαίωμα να εκφράζει παράπονα για τις αμφιβολίες προς το πρόσωπο του. Ο επαναληπτικός στο «Καραϊσκάκη» είχε περισσότερο διαδικαστικό χαρακτήρα αφού οι Πειραιώτες παρά τη νίκη τους με 2-1 δεν απείλησαν με ανατροπή. Η ΑΕΚ του Ματίας Αλμέυδα βρέθηκε έτσι στον τελικό του Κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό Στάδιο με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, έναν αντίπαλο που της είχε πάρει τον αέρα στο πρόσφατο παρελθόν στη διοργάνωση, νικώντας την σε τρεις συνεχόμενους τελικούς. Η ορμητική όμως «αγέλη» του Αλμέυδα ξόρκισε την κατάρα των προηγουμένων χρόνων και στέφθηκε Κυπελλούχος επικρατώντας με 2-0, κάνοντας έτσι το τρίτο Νταμπλ της ιστορίας της καθώς και πρώτο της έπειτα από 45 ολόκληρα χρόνια.

Όπως ακριβώς το είχε προαισθανθεί ένα χρόνο νωρίτερα, ο Ματίας Αλμέυδα σημάδεψε την ιστορία της ΑΕΚ, στον πρώτο της χρόνο στο νεόκτιστο γήπεδο «Αγία Σοφία». Ο ενθουσιασμένος Δημήτρης Μελισσανίδης, ο οποίος στα αποδυτήρια του Πανθεσσαλικού μετά τον νικηφόρο τελικό αποκάλεσε τους παίκτες «τρομοκράτες» και βάφτισε την ομάδα «αγέλη του Ματίας Αλμέυδα», είχε ήδη ανανεώσει πρόωρα το συμβόλαιο του Αργεντινού τεχνικού μέχρι το 2028, πιστεύοντας ακράδαντα ότι βρήκε στο πρόσωπο του, τον Ντούσαν Μπάγεβιτς του 21ου αιώνα. Στα τέλη της άνοιξης του 2023 σύσσωμος ο Ενωσίτικος κόσμος έπλεε σε πελάγη ευτυχίας και πίστευε ότι μία χρυσή περίοδος της ΑΕΚ είχε μόλις ξεκινήσει με τον αργεντίνο τεχνικό στο τιμόνι της.

Υπεροψία και τιμωρία

Μετά το τρίτο νταμπλ της ιστορίας της, η ΑΕΚ με τον Ματίας Αλμέυδα στο τιμόνι ανυπομονούσε για την έναρξη της νέας αγωνιστικής περιόδου. Ο κόσμος της ομάδας βρισκόταν σε κατάσταση γενικευμένου ενθουσιασμού τόσο με το νέο γήπεδο όσο και με τον χαρισματικό προπονητή της, ο οποίος απολάμβανε καθολική αποδοχή. Επικρατούσε ανυπομονησία για μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, αλλά πριν από αυτές ο «Πελάδο» πήρε ουσιαστικά τα κλειδιά της ομάδας. Εξαργύρωσε την επιτυχία του με την απόλυτη εμπιστοσύνη του οργανισμού και επέλεξε να διατηρήσει τον κορμό του επιτυχημένου συνόλου, προσθέτοντας παράλληλα ορισμένες ποιοτικές λύσεις.

Τα θλιβερά γεγονότα εκείνου του καλοκαιριού έκοψαν στην ομάδα τα φτερά που μόλις είχε αποκτήσει. Εντός των τειχών υπήρχε απογοήτευση για την αποτυχία στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι σε έναν αντίπαλο που φαινομενικά ήταν στα μέτρα της ΑΕΚ. Ωστόσο, η κλήρωση του Europa League φρόντισε να εκπληρώσει τον πόθο τόσο της ομάδας όσο και του Αλμέυδα να αγωνιστούν απέναντι σε συλλόγους επιπέδου Champions League, δίνοντας έναν όμιλο βγαλμένο από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Στο πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι, εκτός έδρας απέναντι στην Μπράιτον, ο Αλμέυδα έδειξε μια σπάνια τακτική προσαρμοστικότητα. Παρέταξε την ομάδα σε χαμηλότερα μέτρα, διατηρώντας την ένταση στο πρέσινγκ αλλά με πιο στοχευμένο τρόπο, σε μια προσπάθεια να καλύψει το γεμάτο απουσιολόγιο. Το αποτέλεσμα ήταν μια σπουδαία νίκη στην Αγγλία. Ωστόσο, το πρόβλημα των τραυματισμών έμελλε να παγιωθεί. Οι πολλές και μακροχρόνιες απουσίες έγιναν μόνιμο χαρακτηριστικό της ΑΕΚ του Αλμέυδα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Λιβάι Γκαρσία, από το καλοκαίρι του 2023 και έπειτα.

Η ΑΕΚ έπιασε υψηλά επίπεδα απόδοσης στα παιχνίδια με τον Άγιαξ και την Μπράιτον στη Νέα Φιλαδέλφεια, χωρίς όμως να πάρει όσα άξιζε. Η αδυναμία στην τελική προσπάθεια μπήκε για τα καλά στο κιτρινόμαυρο λεξιλόγιο. Σε άλλα παιχνίδια, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, οι δύο τερματοφύλακες της ομάδας αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Η ομάδα του Αλμέυδα εξακολουθούσε να τρομοκρατεί τους αντιπάλους και να παρουσιάζεται ιδιαίτερα πειστική στα ντέρμπι, όμως οι πρώτες ρωγμές είχαν αρχίσει να εμφανίζονται.

Στη διακοπή των Χριστουγέννων του 2023, η ΑΕΚ βρισκόταν στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας, παρουσιάζοντας σημαντικές διακυμάνσεις στην απόδοσή της. Ειδικότερα, έδειχνε αδυναμία να διαχειριστεί αποτελέσματα ενώ βρισκόταν μπροστά στο σκορ, κάτι που συνέβη επανειλημμένα στο πρωτάθλημα, τόσο σε ντέρμπι όσο και απέναντι σε αντιπάλους μικρότερης δυναμικότητας. Η μεγάλη αρετή της πρωταθληματικής ομάδας, που δεν υποτιμούσε κανέναν αντίπαλο, έδειχνε να μετατρέπεται σταδιακά σε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αν όχι υπεροψία.

Καμία ρωγμή δεν υπήρχε, πάντως, στη σχέση του Αλμέυδα με τον κόσμο. Κυκλοφόρησε η βιογραφία του στα ελληνικά, γνωρίζοντας σημαντική ανταπόκριση, ενώ στα τέλη Μαρτίου λανσαρίστηκε ακόμη και μπίρα με το όνομά του. Άριστες ήταν και οι σχέσεις του με τη διοίκηση. Με την ταυτόχρονη απουσία άλλων ισχυρών ποδοσφαιρικών στελεχών στον σύλλογο, ο Αλμέυδα είχε εξελιχθεί σε πρόσωπο με ιδιαίτερα αυξημένη επιρροή. Η συγκέντρωση τόσης ευθύνης, όμως, σήμαινε πως κάθε θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα χρεωνόταν πρωτίστως στον ίδιο.

Το σύνολο του Αλμέυδα συνέχιζε να διαθέτει ίσως το υψηλότερο αγωνιστικό ταβάνι στην Ελλάδα, παρέμενε όμως ασταθές. Διεκδίκησε το πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, κάτι που είχε να συμβεί πολλά χρόνια για την ΑΕΚ, χωρίς ωστόσο αυτό να μπορεί από μόνο του να θεωρηθεί επαρκές. Η ομάδα εξακολουθούσε να παράγει ποιοτικό ποδόσφαιρο, αλλά έχασε το πρωτάθλημα “στο νήμα” από τον ΠΑΟΚ. Στον Αλμέυδα πιστώνεται ότι η ΑΕΚ, στις καλές της βραδιές, ήταν τρομακτική για κάθε αντίπαλο και όχι απλώς αποτελεσματική. Το ζήτημα ήταν ότι αυτές οι καλές βραδιές εμφανίζονταν ολοένα και πιο σπάνια. Σε συνδυασμό με την απογοητευτική πορεία στο Κύπελλο και μια ευρωπαϊκή παρουσία κατώτερη των προσδοκιών, η δεύτερη χρονιά του Αργεντινού τεχνικού ολοκληρώθηκε χωρίς τίτλο. Αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά τη συνολική στάση του κόσμου της ΑΕΚ, ο οποίος παρέμεινε συσπειρωμένος γύρω από το πρόσωπό του, σε βαθμό σχεδόν λατρείας. Το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την αποτυχία αποδόθηκε στους ποδοσφαιριστές, κάτι που αρκετοί θεώρησαν όχι απαραίτητα άδικο, αλλά σίγουρα ελλιπές.

Οι αναλαμπές πολύ καλού ποδοσφαίρου, η εγγύτητα στην επιτυχία και το ψυχολογικό κενό που κάλυπτε στην ΑΕΚτζήδικη ψυχοσύνθεση ο χαρισματικός προπονητής οδήγησαν στο να περάσουν σε δεύτερο πλάνο ορισμένα σαφή λάθη της χρονιάς. Αντί να αναγνωριστούν και να αντιμετωπιστούν εγκαίρως, συχνά παραμερίστηκαν. Το μοτίβο αυτό θα συνεχιζόταν και στην τρίτη σεζόν του Ματίας Αλμέυδα στην ΑΕΚ.

Ντροπή και ασέβεια

Η τρίτη και τελευταία σεζόν του Ματίας Αλμέυδα στην ΑΕΚ ξεκίνησε με τρόπο που προμήνυε το άδοξο τέλος της συνεργασίας των δύο πλευρών. Ήδη από το καλοκαίρι, οι δηλώσεις του Αργεντινού τεχνικού δημιουργούσαν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, ενώ ο αποκλεισμός-σοκ από τη Νόα αποτέλεσε μία από τις πιο ντροπιαστικές ευρωπαϊκές αποτυχίες στην ιστορία του συλλόγου. Από πολύ νωρίς, με ευθύνη κυρίως του Αλμέυδα, η ΑΕΚ βρέθηκε εκτός Ευρώπης και περιορίστηκε αποκλειστικά στις εγχώριες διοργανώσεις.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, η διαχείριση του Αλμέυδα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Η εικόνα της ομάδας έδειχνε να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από εκείνη των δύο προηγούμενων ετών, ενώ πολλές από τις αποφάσεις του έμοιαζαν ακατανόητες ακόμη και στους οπαδούς που τον στήριζαν. Η διαχείριση του ρόστερ χαρακτηρίστηκε προβληματική, οι συνεχείς τραυματισμοί δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ αποτελεσματικά και ποδοσφαιριστές υψηλής αξίας, όπως ο Ορμπελίν Πινέδα, δεν αξιοποιήθηκαν στον βαθμό που θα μπορούσαν. Παράλληλα, επιλογές που αφορούσαν τη στελέχωση του ρόστερ και τη λειτουργία των αποδυτηρίων προκάλεσαν συζητήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εισήγηση για την απόκτηση του Λαμέλα με πολύ μεγάλο συμβόλαιο που δημιούργησε ανισορροπίες στην ομάδα. Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι ο Αργεντινός τεχνικός έδειχνε συχνά εγκλωβισμένος στις δικές του ιδέες. Η επιμονή σε σχήματα που δεν λειτουργούσαν, οι αμφιλεγόμενες επιλογές προσώπων και οι παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια των αγώνων έδιναν την εντύπωση ενός προπονητή που αδυνατούσε πλέον να διαβάσει σωστά τις ανάγκες της ομάδας του.

Ιδιαίτερα μετά τον εκτός έδρας αγώνα με τον Παναθηναϊκό τον Ιανουάριο, οι μακροσκελείς δηλώσεις του δημιούργησαν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση. Αντί να παρουσιάζει ξεκάθαρα τις αιτίες των προβλημάτων, ο Αλμέυδα έμοιαζε να αναζητά εξηγήσεις έξω από τους αγωνιστικούς χώρους, σε μια περίοδο όπου η ομάδα είχε ανάγκη από καθαρό μυαλό και συγκεκριμένες λύσεις. Η συνέχεια υπήρξε καταστροφική. Ο διασυρμός από τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο ουσιαστικά έθεσε πρόωρο τέλος στους στόχους της σεζόν, ενώ στα πλέι-οφ η ΑΕΚ κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Το πρωτοφανές 0 νίκες, 0 ισοπαλίες και 6 ήττες αποτέλεσε το χειρότερο δυνατό φινάλε για μία ομάδα που λίγους μήνες νωρίτερα θεωρούνταν διεκδικήτρια του τίτλου. Η αγωνιστική εικόνα ήταν αποκαρδιωτική και η ευθύνη βάραινε πρωτίστως τον προπονητή, ο οποίος δεν κατάφερε ούτε να διορθώσει κάτι, ούτε να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές του. Έτσι ολοκληρώθηκε η παρουσία του Ματίας Αλμέυδα στην ΑΕΚ. Ένας προπονητής που έγραψε ιστορία με το νταμπλ του 2023 και πρόσφερε στιγμές που θα μείνουν αξέχαστες στον κόσμο της ομάδας, αλλά που ταυτόχρονα φέρει βαρύτατη ευθύνη για την αγωνιστική αποσύνθεση της τελευταίας του χρονιάς.

Εξίσου αξιοσημείωτη υπήρξε η στάση σημαντικού μέρους του κόσμου της ΑΕΚ. Για μεγάλο διάστημα η προσωπικότητα και το παρελθόν του Αλμέυδα λειτούργησαν ως ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική. Πολλοί προτίμησαν να ερμηνεύσουν τις αποτυχίες ως αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων, αποφεύγοντας να αναγνωρίσουν τα σοβαρά “λάθη” του προπονητή. Η προσωπολατρία που είχε αναπτυχθεί γύρω από τον Αργεντινό συχνά έμοιαζε να τοποθετεί το πρόσωπό του πάνω από την ίδια την ομάδα. Η κατάρρευση της σεζόν λειτούργησε ως υπενθύμιση μιας διαχρονικής αλήθειας: το “καλό της ΑΕΚ” είναι υπεράνω οποιουδήποτε προσώπου. Με γνώμωνα αυτό, ο νέος ιδιοκτήτης Μάριος Ηλιόπουλος αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία με τον Αλμέυδα πληρώνοντας μια αδρή αποζημίωση και να επαναφέρει την ομάδα σε αξιοπρεπή επίπεδα.

Λίγες μέρες αργότερα και με τη βοήθεια στελεχών του Ολυμπιακού, ο Αλμέυδα, ανέλαβε την παραπαίουσα Σεβίγια. Στη Λα Λίγκα ο Αλμέυδα έδειξε από την αρχή τις αδυναμίες του και τελικά απολύθηκε πριν ολοκληρωθεί η σεζόν 2025-26. Το καλοκαίρι του 2026 αποχώρησε από την Ευρώπη και επέστρεψε στο Μεξικό αναλαμβάνοντας τη Μοντερέι.

Ο Ματίας Αλμέυδα σημάδεψε τόσο με θετικό όσο και με αρνητικό τρόπο την ιστορία της ΑΕΚ κατά τα τρία πρώτα χρόνια μετά την επιστροφή της στην ιστορική έδρα της στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο «Πελάδο» ολοκλήρωσε τρεις συνεχόμενες σεζόν στην Ένωση, κάτι που αποτελεί ρεκόρ για προπονητή της, μετά την πρώτη αποχώρηση Μπάγεβιτς το 1996. Συνολικά κάθισε στον πάγκο της για 134 αγώνες και έγινε έτσι ο πέμπτος προπονητής σε συνολικά παιχνίδια στην Ιστορία της, πίσω μόνο από τους Ντούσαν Μπάγεβιτς, Μπράνκο Στάνκοβιτς, Μανόλο Χιμένεθ και Φερνάντο Σάντος. Ο Ματίας Αλμέυδα είναι ένας από τους πέντε προπονητές που την έχουν οδηγήσει στην κατάκτηση των δύο σημαντικότερων εγχώριων τίτλων καθώς και ένας από τους μόλις τρεις που την έχουν οδηγήσει σε Νταμπλ. Όμως οι δαίμονες του μυαλού του, που τόσο τον είχαν ταλαιπωρήσει στο παρελθόν, ξαναξύπνησαν στη δεύτερη και κυρίως στην τρίτη του χρονιά στον Δικέφαλο, φέρνοντας καταστροφικά αποτελέσματα για την ομάδα.